10. Ornithomimus (The Tree of Life)Μπορεί ο συνολικός χρόνος του επί σκηνής να μην ξεπερνάει καλά καλά τα 60 δευτερόλεπτα αλλά οι περισσότερες κριτικές, είτε θετικές είτε αρνητικές, τον ανέφεραν (μαζί με τον πολυπαθή Parasaurolophus). Αξίζει επομένως μια τόσο δα μικρή ψήφο. Άσε που εκφράζει απόλυτα το βασικό θέμα του "Δέντρου της Ζωής", δηλαδή την εσωτερική πάλη ανάμεσα στην Χάρη και τον τρόμο της Φύσης.
9. Paul Giamatti (The Ides of March)Αγαπημένος καρατερίστας ο Giamatti, και εδώ αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι μπορεί να βγάλει από την μύγα ξύγκι και να δώσει λόγο ύπαρξης σε τρομερά μονοδιάστατους χαρακτήρες (όπως και στο Duplicity). Απολαυστικός, εξηγεί το όνειρο της πολιτικής υποκρισίας στον Stephen Meyers του Gosling χωρίς πολλά πολλά.
8. Otto Jespersen (Trollhunter)
Ο βασικός λόγος που αυτό το απολαυστικό mockumentary μπορεί να σε πείσει πως όντως τα τρολλ ζουν και βασιλεύουν σαν ασύμμετρη απειλή στα βουνά της Νορβηγίας.
7. John Goodman (The Artist)Άλλος ένας αγαπητός δευτεραγωνιστής (τελευταία τουλάχιστον), μέρος του κάστ του "The Artist" που ανέστησε την σωματική ερμηνεία των βουβών ταινιών. Ρόλος κομμένος και ραμμένος για αυτόν, ο Goodman πείθει απόλυτα σαν διπρόσωπος παραγωγός του Χόλιγουντ που αγαπάει παράφορα τους ηθοποιούς του - όσο είναι στην μόδα δηλαδή και κάνουν εισπράξεις.
6. Armie Hammer (J. Edgar)Μετά την διπλή του παρουσία στο περσινό "Social Network", ο Hammer εκπλήσσει ευχάριστα απέναντι στην σταθερή δύναμη DiCaprio στο αμφιλεγόμενο biopic του Eastwood για τον J. Edgar Hoover. Προσωπικά δεν του το 'χα να μπορεί να σταθεί τόσο γερά σε έναν σχεδόν πρωταγωνιστικό ρόλο. Η πλάκα είναι ότι ήταν ακόμη καλύτερος όταν ερμήνευε τον ηλικιωμένο Clyde Tolson, και παρά το υποψήφιο για Χρυσό Βατόμουρο make-up που είχε. Συνείσφερε και αυτός στο νέο Brockback Mountain που οραματίστηκε ο πανούργος Clint.
5. Jim Broadbent (The Iron Lady)Ο μοναδικός λόγος να αντέξεις το βάσανο του να δεις την "Σιδηρά Κυρία" (πέρα από την Στριπ προφανώς), σε κάνει να θες να δακρύσεις με την ερμηνεία του ως δυνατού άντρα (και ανάμνηση) πίσω από μια ακόμη δυνατότερη γυναίκα. Η πίστη στις δυνάμεις του άλλου σου μισού, σε αντεστραμμένη, φεμινιστική (το λέω χωρίς ίχνος προκατάληψης) εκδοχή. Φυσικά το παράλογο του σεναρίου, η σκηνοθέτις και η ίδια η ταινία δεν σε αφήνουν να συγκινηθείς όσο θα έπρεπε, αλλά αντί για τα δάκρυα σου, μπορείς να προσφέρεις άπλετο θαυμασμό.
4. Uggie (The Artist)
Δεν ξέρω αν φταίει η σκηνοθετική μαεστρία του Michel Hazanavicius ή η κεντρική θέση του στο σενάριο και το σύμπαν της ιστορίας, αλλά ο Uggie ήταν στα χείλη όλων όσων γοητεύτηκαν από την βουβή μαγεία του Αρτίστα. Έχω δει τόσες μετριότητες (σαν το War Horse) με ηθοποιούς-ζώα, αλλά φαίνεται ότι ο Uggie κατάφερε αυτό που προσπαθούσαν αιώνες τώρα οι live-action ταινίες της Disney και άλλες παιδικού ύφους ταινίες: να αγαπήσεις και να νοιαστείς για ένα τετράποδο χωρίς να έχεις υποστεί μελοδραματική χειραγώγηση.
3. Jasper Newell (We Need to Talk About Kevin)
2. Viggo Mortensen (A Dangerous Method)Χαμαιλέοντας πραγματικός ο Viggo (θυμηθείτε LOTR, Eastern Promises, The Road, A History of Violence), κλέβει την παράσταση στο περιορισμένης διάρκειας πέρασμα του ως Σίγκμουντ Φρόιντ από το στοιχειωτικό "A Dangerous Method" του Cronenberg. Χωρίς να καταφεύγει σε εύκολες μιμήσεις (*cough,cough* Mrs Streep), ερμηνεύει με πάσα φυσικότητα το ιστορικότερο δίλημμα της επιστήμονικής προόδου, δηλαδή της πρωτοπορίας έναντι της υπάρχουσας θεωρίας, απορρίπτοντας όσους και όσα δεν συμφωνούν και αμφισβητούν την αυθεντία του. Ανεξήγητα απών από την βραδιά των Όσκαρ.
1. Brad Pitt (The Tree of Life)Καταρχάς τον Brad ανέκαθεν τον είχα για έναν πολύ καλό ηθοποιό, ο οποίος χρησιμοποιούσε το star status του για να γίνονται πραγματικότητα παράτολμα κινηματογραφικά στοιχήματα και χωρίς μάλιστα να τον πειράζει να τσαλακώσει το image του. Για παράδειγμα, οι 3 ταινίες του με τον David Fincher, Inglorious Basterds, Babel, Snatch, Τhe Assassination of Jesse James, Καυτό Απόρρητο. Κάτι τέτοιο περίμενα να δω όταν μαθεύτηκε ότι θα πρωταγωνιστήσει στην νέα ταινία του ακριβοθώρητου Terrence Mallick.
Έλα όμως που η σαρωτική του ερμηνεία ως Mr. O'Brien ήταν ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ με κάθε πιθανή έννοια της λέξης. Ερμηνεύοντας στο εννοιολογικό σύμπαν της ταινίας την Φύση (και τον τρόμο της) απέναντι στην Χάρη της Jessica Chastain, ακολουθεί την πορεία πολλών γονιών από την αγάπη των πρώτων ημερών ως χαζομπαμπάς έως την αέναη σύγκρουση με το παιδί του, σε περίπτωση που το τελευταίο αρνηθεί τις αξίες και τα όνειρα του πρώτου - όλα αυτά συντελούνται με τόσο υπόγειο τρόπο που δεν το παίρνεις χαμπάρι κατά την διάρκεια της ταινίας. Και γεμίζεις σπίτι σου μεθυσμένος από φαντασμαγορικές εικόνες από την γέννηση του σύμπαντος, μέχρι που κοιτάς στον καθρέφτη και συνειδητοποιείς ότι ο Mr. Ο'Brien δεν είναι απλώς ένα κινηματογραφικό όχημα, είναι ο πατέρας σου, είναι η μητέρα σου, είναι ο δικός σου γονιός. Είναι ο δικός σου εφιάλτης για το δικό σου παιδί.
